Teatr Wschodni

Znów mile spędzony czas na animacjach dla dzieci. Spektakle jak zwykle z najwyższej półki🙂

Cudowny, ma swój klimat! Polecam się wybrać choć raz :)

Znakomite miejsce! Fantastyczne ludzi! Najlepsza atmosfera! Idźcie i zobaczcie!

Niesamowite miejsce zlokalizowanej w naszej cudownej dzielnicy cudów. Byłam, widziałam, a Wy możecie zobaczyć jeszcze dzisiaj, chociaż autorzy odradzają, zgodnie z regułą, że co się zobaczy to się już nie odrobaczy. Proszę się nie obawiać, bo aktor monodramatyczny nie zjada dzieci na scenie i nie wypuszcza gęsi bojowych przenoszących na widza jakąś chorobę psychiczną. Chociaż ..... Według mojej opinii poczułam w trakcie dużą dawkę kafkowskiego osaczenia oraz orwellowskiego zagubienia. Nie zabrakło też naszego sztandarowego gombrowiczowskiego upupienia widza, który z dorobioną gębą i kłębowiskiem myśli po - zastanawia się kto jest za to odpowiedzialny. W oparach dziedzictwa stonki ziemniaczanej i fakeowych newsów autorka przekazuje nam proste przesłanie, gdzieś trwa wojna, ludzie chcą być ludźmi tylko i po prostu żyć jak się da normalnie, ale wszechogarniająca propaganda nawet to im odbiera, ale czy tylko im. Niestety... To tyle tytułem spojlerowania przyjdźcie sami, dokonacie własnych doznań teatralnych. Zaczarujcie się miejscem, poddajcie się pospektaklowej dyskusji z twórcami i odtwórcami. Oczywiście wszystko przy świeżo wypastowanej scenicznej podłodze i w aurze niesamowitej Wschodnio - teatralnej gościnności. Ja się rozpływam z zachwytu.❤️

Niesamowite miejsce zlokalizowanej w naszej cudownej dzielnicy cudów. Byłam, widziałam, a Wy możecie zobaczyć jeszcze dzisiaj, chociaż autorzy odradzają, zgodnie z regułą, że co się zobaczy to się już nie odrobaczy. Proszę się nie obawiać, bo aktor monodramatyczny nie zjada dzieci na scenie i nie wypuszcza gęsi bojowych przenoszących na widza jakąś chorobę psychiczną. Chociaż ..... Według mojej opinii poczułam w trakcie dużą dawkę kafkowskiego osaczenia oraz orwellowskiego zagubienia. Nie zabrakło też naszego sztandarowego gombrowiczowskiego upupienia widza, który z dorobioną gębą i kłębowiskiem myśli po - zastanawia się kto jest za to odpowiedzialny. W oparach dziedzictwa stonki ziemniaczanej i fakeowych newsów autorka przekazuje nam proste przesłanie, gdzieś trwa wojna, ludzie chcą być ludźmi tylko i po prostu żyć jak się da normalnie, ale wszechogarniająca propaganda nawet to im odbiera, ale czy tylko im. Niestety... To tyle tytułem spojlerowania przyjdźcie sami, dokonacie własnych doznań teatralnych. Zaczarujcie się miejscem, poddajcie się pospektaklowej dyskusji z twórcami i odtwórcami. Oczywiście wszystko przy świeżo wypastowanej scenicznej podłodze i w aurze niesamowitej Wschodnio - teatralnej gościnności. Ja się rozpływam z zachwytu.❤️